Burreeken un Hahnbeer

Dor steiht he, de Dree-Eggensteen, blangbi vun St. Jürgen un vunt Podest, wo de "Putzen" per Hand wiesen, wo dat langgeiht. Man süht, de Marktplatz weer domols eckig un noch nich för den Verkehr besneeden.

Wenn in de dree Eggen vun uns Vaderstadt Heid dat Hahnbeerfest fiert ward, denn holt de Eggenbröder een olen Bruuk hoch, de in´t Burreecken sien Anfang hett.

  Burreecken heet so veel, as dat de Buern in süm ehr Dörper afreeken heeln öwer dat, wat jedereen in sien bedrepen dee. Frogen öwer dat Vergeben vun Gemeenland, ok Commün nömt, dat Meentwarken, de Hand- un Spanndeenste un wat dat all geef. Ok woveel Beer un Köm op Gemeenkosten vertehrt warrn dörft, woer in Beliebungen fastholn. Noch hüt find wi düsse Beliebungen vun de Eggen int Stadtarchiv.

  No de "Christianisierung" in Dithmarschen in´t IX. Johrhunnert, ünner Ansgar, weer Burreecken in de Nacht vör Fastlobend. De Fastelobendsdoge hebbt uns Vörfohren ümmer willkomen heeten, as denn de Lebensfreud to ehr Recht keem. Mit den Burreeckendag gung erst dat Strieden un noher dat Fiern un Swiern los, dat dur in wügge Dörper dree, veer Doge lang.

  Mit Flöt un Fiedel, Blooswark un Trummel wor in´t Dörp rumtrocken vun Huus to Huus un inkehrt. De Swien un Ossen weern jüst slacht oler keem as rökelten Schinken un Wuss oler as Pökelfleesch op´n Disch - dor schull dat keen Rull speeln, leewe Gäst to beweerten. Köm un Beer - wor domols Huus bi Huus bruut - weer ümmer nooch to Steed. Schöne Reden worn holn un düchdi danz, de Öwermoot harr sien grote Tied. De Gastfründschopp speel in Dithmarschen ümmer een grote Rull.

  Um 1700 trocken all de Lehrer mit de Kinner to Fastnach singendewies vör de Dör vun de Hüüs un slogen de Trummeln. De Lehrer mussen mit. Se harrn dat Oppassen, dormit in dem "gebrukligen Umsingende jegen de Fastelavendes Tydt" allns in de ordentlige Reeg bleev. No dat Singen geev dat för Lehrer un Wuss oder Speck, ok Stuten oder Heetwigen. De Kinner harrn dorbi een Heugobel oder Klootstock öwer de Schullern, um Wuss un Speck doroptosteken. 

Ehrenmitglied un Küster Otto Schubert - In düsse würdige Kleedung woern freuer vun Dör to Dör de Beerdigungen anseggt.

  Klaus Groth hett as junge Lehrer in Heid eenige Leeder opschreben:

 

Faßlamd piper in pik:

Negen Küken beten sik;

mien weer dor mern mank,

de annern beten sik all krank.

 

Faßlamd is komen, rie ik op´n witten Schimmel?

Rie öwer de Feldscheid!

Rie no Nowers Huus.

Danz ik mit de Diern ni,

danz ik mit de Fru.

Fru, Fru stieg to Wiem,

snie mien Stück Speck aff!

Snie good rum, snie die ni in Duum!

Kratz mit´n Kamm öwer!

Seg de Katt hett doon!

Druckversion Druckversion | Sitemap
© Südereggen Hahnbeer vun 1841